|
|
 |
« : 16 Haziran 2008, 00:52:18 » |
|
 |
|
 |
 |
Fatma Nur Şahin
Assalamu aleikum
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ
Biz seni ancak bütün insanlara müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik; fakat insanların çoğu bilmezler. (Sebe 28)
لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ
Andolsun ki, ALLAH, müminlere büyük lütufta bulundu: Zira daha önce açık bir sapıklık içinde bulunuyorlarken onlara, kendi içlerinden, kendilerine ALLAH’ın ayetlerini okuyan, kendilerini yücelten ve kendilerine Kitap ve hikmeti öğreten bir elçi gönderdi. (Âl-i İmran 164)
قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
De ki: ‘Eğer ALLAH’ı seviyorsanız Bana uyun ki, ALLAH da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. ALLAH bağışlayandır, esirgeyendir.’ (Âl-i İmran 31)
Sadece kendi kavmine değil, tüm insanlığa müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderilen Rasul... İnsanlar sapıklık içerisindeyken ALLAH’ın ayetlerini okuyarak onları yücelten, onları zulmet ve karanlıktan, aydınlığa çıkaran Emin Nebi... ALLAH’ın sevgisine mazhar olmak isteyenlerin kendisine tabi olduğu, itaat ettiği, uğrunda canlarını, mallarını, sevdiklerini feda ettiği o Yüce Nebi... Sadece beraberinde bulunup ona arkadaşlık edenler değil, Kıyamet’e kadar Onun getirdiğine iman edenlerin, Kendisini görmemiş olmalarına rağmen, gönülden bağlandığı, en değerli varlıkları her gün salât ve selam göndererek andıkları iki cihan Güneşi Ahmet, Mahmut, Muhammed, Mustafa... Aleyhi’s-Salatu ve’s-Selam
Bugün kendisine iman eden, Getirdiğine tabi olan İslâm Ümmeti’nin sayısı milyarları bulmuş iken, kâfirler tarafından hakarete maruz kalıyor; kâfirlere, yaptıklarının karşılığı olarak cezalarını en güzel biçimde verecek bir güç, bir ordu olmadığı için, bu hakaretlere her gün bir yenisi ekleniyor, maalesef. Paramparça bölünmüş İslâm Ümmeti, içleri kan ağlasa da elleri kolları bağlı bir şekilde bu duruma seyirci kalmaya mahkûm ediliyor. Bu durumda verilebilecek en büyük tepkiyi kınama olarak gören yöneticilerden bile artık kınama mesajları dahi gelmiyor. Zira onlar, hakarete uğramaya, aşağılanmaya bağışıklık kazanmış ve içine düştükleri bu durumu yadırgamaz olmuşlardır. Böyle bir duruma düşmüşken onlardan, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e hakaret ettikleri için, kendilerine dost edindikleri kâfirlere tepki göstermeleri elbette beklenemez. Asıl mesele, RasulullahSallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e düşkünlüğü ile tanınan İslâm Ümmeti’nin tüm bu hakaretler karşısında tepkisiz kalmasıdır.
İslâm Tarihi’ni inceleyen herkes, Müslümanların Rasul SallALLAHu Aleyhi ve Sellem olan düşkünlüğünü ve Ona duydukları sevginin büyüklüğünü gösteren örneklere şahit olmaktadır. Sahabeler, ALLAH’ın Rasulü’ne duydukları sevgiyi şöyle dile getiriyorlardı:
Aişe RadiyALLAHu Anha anlatıyor:
“Adamın biri, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e gelerek: “Ya Rasulullah, seni canımdan da, çocuğumdan da daha çok seviyorum. Evde iken seni hatırlayınca daha evde duramıyor, gelip sana bakıyorum. Ama benim ölümümle, senin ölümünü düşündüğümde senin Cennet’e gireceğini, Nebilerle olacağını düşünüyor, ben Cennet’e girsem bile seni göremeyeceğim, diye endişe duyuyor, bunun için üzülüyorum.” dedi. Efendimiz sükût edip bir cevap vermedi. Az sonra Cebrail, Nisa Sûresi’nin 69. ayetini getirdi:
وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا
Kim ALLAH'a ve Rasul'e itaat ederse işte onlar, ALLAH'ın kendilerine lütuflarda bulunduğu Rasuller, sıddîkler, şehidler ve salih kişilerle beraberdir. Bunlar ne güzel arkadaştır! (en-Nisa 69)”Rasulullah adamı çağırarak kendisine bu ayeti okudu. (Taberani, Heysemi: 7/7, Ebu Nuaym’da benzerini nakletmiştir.)
Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem de, Müminlerin ALLAH’a ve Rasulü’ne duymaları gereken sevgiyi şöyle ifade etmiştir:
لا يؤمن عبد حتى أكون أحب إليه من أهله وماله والناس أجمعين
“Hiçbir kul, Ben kendisine ehlinden, malından ve insanların tamamından daha sevgili olmadıkça iman etmiş olmaz.” (Muttefekun Aleyh)
Sahabeler, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e olan düşkünlüklerini onun emirlerine itaat edip, getirdiklerine sımsıkı sarılarak, onun izinden hiç şaşmadan yürüyerek göstermişlerdir. Onların, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e bağlılıkları, tüm benliklerini kuşatmış bir şekilde köklü ve sağlam bir bağlılıktı. Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem gerçek sevginin itaatle eş değer olduğunu Sahabelerine ve tüm iman edenlere şöyle ifade etmiştir:
لا تصدُق في حبي حتى تفني في طاعتي نفسك، وتؤثر رضاي على هواك، وإن كان فيه هلاكك
“Uğrunda helâk olsan dahi, sen nefsini Bana itaatte tüketmedikçe ve Benim rızamı kendi hevana tercih etmedikçe Bana olan sevginde sadık olmuş olmazsın.”
Bugün ise Müslümanların, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e itaatte gösterdikleri gevşekliğe, bir de Ona yapılan hakaret karşısındaki suskunlukları eklenmiş olduğu halde Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’i sevdiklerini sözle ifade ettiklerini görüyoruz. ALLAH’ın Rasulü’ne küstahça dil uzatan kâfirlerle, diyalog kurma çabalarına tanıklık ediyoruz. Hem Onu, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’i sevdiğini söyleyecek, hem de Ona dil uzatanlarla diyalog kurup, dost olacak. Bunun bir Müslüman için mümkün olmadığını ayeti kerime ile ALLAHu Teâlâ bizlere şöyle bildirmiştir:
لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُوْلَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
ALLAH'a ve Ahiret Günü’ne inanan bir milletin babaları, oğulları, kardeşleri yahut akrabaları da olsa ALLAH'a ve Rasulü’ne düşman olanlarla dostluk ettiğini görmezsin. ALLAH onların kalplerine iman yazmış ve onları Kendinden bir ruh ile desteklemiştir. Onları altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacak, orada ebedi kalacaklardır. ALLAH onlardan razı olmuş, onlar da O'ndan razı olmuşlardır. İşte onlar, ALLAH’ın hizbidir. Muhakkak ki başarıya ulaşacak olanlar, ALLAH’ın Hizbidir. (el-Mucadele 22)
İslâm’a olan düşmanlıklarını her fırsatta açığa vuran kâfirler, Müslümanların zihinlerini, kendi sapık inanışlarından türemiş bozuk mefhumlarıyla doldurmada gösterdikleri başarıyı, İslâm Topraklarına düzenledikleri Haçlı Seferleri’nde dahi gösterememişlerdir. Bazı Müslümanların zihinlerini özellikle bir takım liderleri aracılığıyla, tamamen kendi çıkarlarına hizmet edecek şekilde diyalog, hoşgörü, dünya barışı ve hümanizm gibi safsatalarla doldurduktan sonra onların, Rasullerine hakaret etme cüretini göstermiş ve maalesef Müslümanlarda teslim oldukları bu bozuk mefhumların gölgesinde Rasullerini savunmada acziyete düşmüşlerdir. Danimarka başta olmak üzere Avrupa ülkelerinde, Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in karikatürlerini yayınlayarak Müslümanlara meydan okuyan kâfirler, Müslümanlardan yükselen cılız seslerden cesaret bularak tekrar tekrar aynı cürümü işlemeye devam etmektedirler. Oysa Müslümanlar kadar kâfirler de, İkinci AbdulHamid’in, Fransa’da sahnelenecek olan tiyatro oyunu karşısında “Tüm Müslümanları cihada davet edeceğini”söyleyerek kâfirleri tehdit ettiğini ve böylelikle en zayıf zamanında dahi İslâm Devleti’nin kâfirler üzerinde nasıl bir yaptırım gücü olduğunu çok iyi bilmektedirler. Müslümanların başlarında Ordularını harekete geçirecek, bütün Müslümanları cihada davet edecek bir Halifeleri olsa, durumun şimdikinden çok daha farklı olacağının kâfirler de farkındadırlar. ALLAHu Teâlâ da ayet-i kerimesinde şöyle buyurmaktadır:
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا
ALLAH’ı ve Rasulü’nü incitenler var ya, işte ALLAH onlara dünyada ve Ahirette lanet etmiş ve onlar için alçaltıcı bir azap hazırlamıştır. (el-Ahzab 57)
Hain yöneticileri eliyle büyük bir hızla Batılılaşma yönünde seyreden İslâm Âlemi, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e duydukları sevgiyi Batılıların değer yargılarına uygun bir şekilde ifade eder hale gelmiştir. Ona alçakça dil uzatanları cezalandırmak yerine Onun doğum gününü büyük bir coşku ile kutlamayı tercih etmiştir. Kâfir Batı’nın anne sevgisi, baba sevgisi, evlat sevgisi gibi değerlerini teker teker yitirip onları ‘anneler günü’, ‘babalar günü’, ‘doğum günleri’ gibi sembolik kutlamalara hapsettiği gibi, Müslümanlar da Rasullerine olan sevgilerini, SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in doğum gününü kutlayarak göstermeyi tercih eder hale gelmiştir. Zaman içerisinde bu kutlamaların şeklinin de değişmeye başladığına, müziklerle, şiirlerle, havai fişek gösterileriyle, adeta Batılıların Noel kutlamalarını andırır hale geldiğine üzülerek şahit oluyoruz.
Müslümanlar Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in doğum günü olan 571 Senesi Rabi’ul-Evvel ayının 12. gecesi Miladî olarak 20 Nisan’a denk gelen günü, Mevlid Kandili olarak kutlamaktadırlar. Mevlid Kandilini içerisine alan haftayı da Kutlu Doğum Haftası olarak kutlayan Türkiye Diyanet Vakfı da, 1995 yılında bu haftaya mahsus olmak üzere “Bir dal gül ver” kampanyasını başlatmıştır. Bu kampanyanın amacı da, Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in edebiyatta “Gül Peygamberi”rumuzu ile anılması ve gülün sevgiyi temsil ettiği gibi, Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in de sevgi, hoşgörü, rahmet Peygamberi olduğunu insanlara hatırlatmak ve Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’i yeni nesillere böyle tanıtmak. Rasulullah Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’i sadece sevgi, hoşgörü, rahmet peygamberi olarak görüp bununla dinlerarası diyalog, medeniyetler ittifakı gibi düşüncelerini pekiştirmeye çalışanlar ne büyük bir yanılgı içerisindedirler. Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e “güllerin Efendisi” diyenler, onun kâfirlere ve Müslümanlara ihanet eden Yahudilere karşı “kılıçların Efendisi” olduğu gerçeğini unutuyorlar mı acaba? Müminlerin Kur’an-ı Kerim’deki vasıfları da böyle değil midir?
مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا
Muhammed ALLAH’ın Rasulü’dür. Onun yanında bulunanlar, kâfirlere karşı sert ve şiddetli, birbirlerine karşı şefkatli ve merhametlidirler. Onların, rükû' ve secde ederek ALLAH’ın lütuf ve rızasını aradıklarını görürsün. (el-Fetih 29)
يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
Ey Nebi, kâfirlerle ve münafıklarla cihâd et, onlara sert davran; onların varacakları yer Cehennem’dir. Ne kötü bir gidiş yeridir o! (et-Tevbe 73)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلِيَجِدُواْ فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ
Ey Müminler! En yakınınızdaki kâfirler ile savaşınız, bunlar sizde sertlik bulsunlar ve biliniz ki, ALLAH kendisinden korkanlar ile beraberdir. (et-Tevbe 123)
Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in Sireti’ne baktığımızda ayetlerde buyrulduğu gibi, Onun kâfirlere karşı sert ve şiddetli olduğunu, Müslümanlara ihanetlerini katı bir şekilde cezalandırdığını, ALLAH’a düşmanlık edenlere merhamet etmediğini görüyoruz. Nitekim Yahudi Nadiroğulları, Müminleri aldatıp Rasulullah’a suikast düzenlediği vakit Muhammed SallALLAHu Aleyhi ve Sellem, onlara Muhammed ibni Mesleme’yi göndererek: “Hemen Nadiroğulları Yahudilerine git ve onlara: “Beni size Rasulullah gönderdi, siz kalkıştığınız kalleşlikle ahdi bozdunuz, onun için yurdunuzdan çıkmanızı istiyor.” de. “Onlara on gün mühlet veriyorum. On gün sonra onlardan hangisi buralarda görünürse boynu vurulacaktır.”demiştir.
Kurayş ahdi bozduğunda Rasulullah şöyle buyurmuştur: “Ey Ensar topluluğu! Kurayş’in ayak takımlarını görüyor musunuz?” “Evet” dediler. “Bakınız! Yarın onlarla karşılaştığınız zaman onları toptan öldürünüz.” (Ebu Hurayra)
Tüm bu örneklere baktığımızda Rasulullah’ın kâfirlere nasıl muamele ettiğini, onlara karşı nasıl katı bir tavır takındığını ve gerektiğinde onları kılıcıyla nasıl cezalandırdığını açık bir şekilde görebiliyoruz. Rasulullah’ın Sahabeleri de kâfirlere karşı aynı şekilde şiddetli ve katı idiler. Kâfirler, Rasulullah’a hakaret ettikleri vakit, onu en sert biçimde cezalandırmayı bir an bile geciktirmeden gerçekleştiriyorlardı. Umeyr ibni Adiy’in, yazdığı kasideyle, kötü sözlerle Rasulullah’a hakaret eden, İslâm’ı ayıplayan Mervan kızı Esma’yı kılıcıyla öldürmesi ve Esma’nın oğullarının, annelerini gömerken Umeyr’e, “Ey Umeyr, onu sen öldürdün değil mi?”diye sorduklarında Umeyr’in, “Evet, ben öldürdüm. Hepiniz bana tuzak kurun, sonra da ertelemeyin. Nefsim yed-i kudretinde olan ALLAH’ın adına yemin ederim ki, onun söylemiş olduklarını siz söylemiş olsaydınız, hepinizi öldürene veya düşüp ölene kadar kılıcımla size karşı savaşırdım.” diyerek hepsine meydan okuması ve Sahabelerin, Rasulullah’a dil uzatan kâfirlere karşı sert ve şiddetli davranışları, arkalarından onlara hayırla tabi olmuş haleflerine örnek teşkil etmektedir.
Âlemlerin Rabbi, İslâm Ümmeti’ne başlarındaki Halifeleri ile birlikte yeniden, birbirlerine karşı şefkatli ve merhametli olmayı, kâfirlere karşı ise sert ve şiddetli olmayı nasib etsin. Ancak o zaman Müslümanlar, ALLAH’a, Rasulü’ne ve Müslümanların tüm mukaddesatlarına saldıran bu küstah kâfirlere tüm bu yaptıklarının hesabını sorabilirler. Tüm insanlığı, O Yüce Rasul yolunda zulümat ve karanlıklardan aydınlığa çıkarabilirler. İşte o zaman tüm Müminler, Risaletini hakkıyla yerine getirmiş olan Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’e, yüreklerinde besledikleri sevgiyi en güzel biçimde dile getirmek için birbirleriyle yarışırlar. Rasulullah SallALLAHu Aleyhi ve Sellem’in vefatı üzerine halası Safiyye’nin söylediği mersiyede olduğu gibi:
“...Anam, teyzem, halam, canım, yakın ve uzak bütün yakınlarım, ALLAH Rasulü’ne kurban olsunlar.
Sabrettin, risaletini hakkıyla ilettin. Dini, apaçık, en sağlam ve berrak bir şekilde bırakıp göçtün.
Eğer Arşın Rabbi, Seni aramızda bıraksaydı bahtiyar olurduk.
Ama ne var ki onun emri yerine gelecektir. ALLAH’ın selamı üzerine olsun, hoşnut olarak Adn cennetlerine koyulasın!” (Taberani, Heysemi 9/39)
|
|
 |
|
 |
|
