Alemlerin Sultanı Hz. Muhammed Mustafa (SAV) Efendimiz şöyle buyuruyor:

“Yâ Rabbi (CC)! Faydasız ilimden, yaş dökmeyen gözden ve Hakk (CC) sevgisiyle titremeyen kalpten Sana sığınırım.” (Sahih-i Buhari)

 

**************************

Hz. Ebu Bekir’in (RA) kızı Esma’nın (RA)şöyle dediği rivayet edilmiştir:

“Resulüllah (SAV) Efendimiz bir defasında hutbe iradına başlamış ve kişinin kabirde görüp geçireceği sorgu ve sualleri anlatmıştı. Kabir ahvalini böyle tafsilatıyla anlatınca, Müslümanlar dehşetli bir surette, feryad edip ağlaştılar.” (Buhari; Tecrid-i Sarih. S. 675)


 
 
 
Hz. Ebu Hureyre (RA) anlatıyor:

“Resülullah (SAV) buyurdular ki: ‘Çok gülmeyin, çünkü çok gülmek kalbi öldürür’.”

 

**************************

 

Bera (RA) anlatıyor: “Biz Resulullah’la (SAV) birlikte bir cenazede beraberdik. Resulullah (SAV) kabrin kenarına oturup ağladılar, öyle ki (göz yaşlarıyla) toprak ıslandı. Sonra da: ‘Ey kardeşlerim İşte (başımıza gelecek) bu aynı (ölüm hadisesi) için iyi hazırlanın.’ buyurdular.”

 

**************************

 

Abdullah İbnu Mes’ud (RA) anlatıyor:

“Resülullah Aleyhissalatu Vesselam buyurdular ki: ‘Sinek başı kadar bile olsa, gözünden ALLAH (CC) korkusuyla yaş çıkan ve bu yaşı yanak yumrusuna değecek kadar akan hiçbir mü’min kul yoktur ki, ALLAH (CC) onu (ebedi) ateşe haram etmesin!’.”[1]

 

**************************

 

Gözyaşı hakkında Nebiler Nebisi (SAV) Efendimiz şöyle buyuruyor:

“ALLAH (CC) Hz.lerinin korkusundan göz yaşları akıtmam, bence ağırlığımca altın sadaka olarak fakir ve yoksullara vermemden daha değerlidir. Çünkü ALLAH (CC) Hz.lerinin korkusundan ağlayıp da yere bir damla göz yaşı akıtan kimseyi Cehennem asla yakmaz.”[2]

 

**************************

 

Hz. Resulullah (SAV) başka bir yerde de şöyle buyurmaktadır:

“Ümmetimin cennete girmesine sebep olacak en önemli şey ilahi takva ve güzel ahlaktır.”[3]

 

**************************

 

Nebiler Nebisi (SAV) Efendimiz Yine şöyle buyuruyor:

“Kişinin ALLAH (CC) Hz.lerinin korkusundan tüyleri ürperdiğinde, tıpkı son baharda ağaçların yaprakları döküldüğü gibi, ufak tefek günahları bir bir dökülür.”[4]

 

**************************

 

Peygamber (SAV) Efendimiz şöyle buyuruyor:

“Kıyamet koptuğunda kişi hesap vermek üzere ALLAH’ın (CC) huzuruna çıkınca kendisine amel defteri verilir. Kişi de orada kötülüklerini dünyada iken işlediklerinden fazla olarak görür ve şöyle itiraz eder: ‘ALLAH'ım (CC)! Bu kötülüklerin hepsini ben işlemedim.’ Ardından Ulu ALLAH (CC) Hz.leri de şöyle cevap verir: ‘Ey Kulum, sen itiraz ediyorsun. Fakat benim bunları ispat edecek şahitlerim var.’

Bunun üzerine sağına soluna bakan kişi sözü geçen  şahitlerden hiç birini göremeyince şöyle sorar: ‘Ey Rabbim (CC)! Hani şahitler  nerede?’ Bu sorunun ardından Ulu ALLAH (CC) HZ.leri kişinin azalarına sahibi hakkında şahitlik etmelerini emreder. Sırasıyla azalar şahitlik etmeye başlarlar.

KULAKLAR: ‘Biz şu kötü sözleri duymuştuk.’

GÖZLER: ‘Biz şunları şunları görmüştük.’

DİL: ‘Ben şöyle şöyle söylemiştim.’

ELLER VE AYAKLAR: ‘Bizler falan falan kötülükleri işledik.’

TENASÜL ORGANI: ‘Ben zina ettim.’

Şahitlerin böylece şahitlik etmelerinden sonra kul, şaşırıp kalır. Kendi kendine ‘Ben onları cehenneme attırmamak için uğraşırken, onlar da beni oraya sokturmaya çalışıyorlar’, der.

Şahitlerin dinlenmesi bittikten sonra Ulu ALLAH (CC) Hz.leri kulun cehenneme atılmasını emreder. Tam cehenneme götürüleceği sırada sağ göz kirpiklerinden biri ortaya atılarak, ‘Ey Rabbim (CC) benim de söyliyeceklerim var, müsaade ederseniz söyliyeyim.” der. Ulu ALLAH (CC) Hz.leri de, ‘Buyurun konuşun.’ diyerek izin verir:

KİRPİK ŞÖYLE KONUŞUR: ‘Ey Rabbim (CC)!... Sen, -ALLAH korkusundan ağlıyarak göz yaşı döküp de bir kirpiğini ıslatan kulumu muhakak ki cehennem ateşinde yanmaktan kurtaracağım-, dememişmiydin?’

Ulu ALLAH (CC) Hz.leri de, ‘Evet demiştim.’ buyurarak karşılık verir. Bu karşılığı alan kirpik konuşmasına şöyle devam eder:

‘Ey Rabbim (CC), ben şahitlik ederim ki, şu günahkar kulun senden korkusundan ağlıyarak öylesine göz yaşları döktü ki, beni ırmak ırmak sulara boğdu.’

Bunun üzerine Ulu ALLAH (CC) Hz.leri kulunun Cennete götürülmesini emrettikten sonra şöyle seslenir..: ‘Dikkat, Beni dinleyin!’

Falan oğlu filan ALLAH (CC) korkusundan ağlayarak ıslattığı bir kirpiğin şehadetiyle Cehennemi boylamaktan kurtulup Cennete girmiştir’.”[5]

 

**************************

 

Resulullah (SAV) Efendimiz bir Hadisi şerif’lerinde buyururlar ki:

“Kalbi mahzun olanları şüphesiz ki ALLAH (CC) sever.”[6]

 

Fakat biz insanlar hiç ağlamak istemeyiz. Hep neşelenmek isteriz. Çünkü nefsimiz öyle ister. “Rahat arayayım.” demek hatadır, çünkü dünya yaşama yeri değildir.

 

**************************

 

Kıyamet koptuğunda cehennem dağlar gibi ateş kıvılcımları parlıyarak Muhammed (SAV) ümmetinin üzerine doğru hücuma kalkar. Bu durumu gören sevgili Peygamberimiz (SAV) bu ateş kıvılcımlarını savmaya çalışıp çabalarsa da muvaffak olamayınca Hz. Cebrail’e (AS):

“Ey Cebrail (AS)! Gel, Cehennem ateşi Ümmetimi yakmak için baskına geçti.” Diye seslenir.

Sesi duyan Hz. Cebrail (AS) elinde bir kadeh suyla çıkagelir. Ve suyu Peygamber (SAV) Efendimize vererek:

“Ey ALLAH’ın (CC) Elçisi (SAV)!Bu suyu al da yükselen ateş kıvılcımları üzerine serp.” diye seslenir. Sevgili Peygamberimiz (SAV) de suyu serpince daha o saatte ateş sönüverir.

Ardından Peygamberimiz (SAV) şöyle buyurur:

“Ey Cebrail (SAV)! Bu ne biçim sudur ki ateşi birden söndürüverdi. Böylesine bir su hiç görmedim.”

Cebrail (AS) da şu karşılığı verir:

“Bu su,tenha yerlerde ALLAH(CC HZ)lerinin korkusundan ağlıyan Ümmetinin akıttığı göz yaşı sularıdır. Ulu ALLAH (CC) Hz.leri bana o suları biriktirip muhafaza ederek Ümmetinin ihtiyacı olacağı bugüne saklamamı emretmiştir.”[7]

 

**************************

 

Nebiler Nebisi (SAV) buyurdu ki:

“Ağlıyamıyorsanız ağlamaya çalışın.”[8]

 

**************************

 

Nebiler Nebisi (SAV) buyurdu ki:

“Ya Ali (KV)! Kıyamet günü, üç gözden başka her göz ağlayacaktır; ALLAH (CC) yolunda geceleri yatmayan göz, ALLAH’ın (CC) haram kıldığı şeylere bakmayan göz ve ALLAH korkusundan ağlayan göz.”[9]



--------------------------------------------------------------------------------

[1] Sahihi Buhari ve Müslim

[2] Mecalisül Ahbar adlı kitap. Dürretül Vaizin 2.C. S.976

[3] Usulu Kafi, C.2, S.100

[4] Hayatül Kulüb adlı kitab. Dürretül Vaizin.2.C.S.980

[5] Hayat’ül Kulüb Adlı Kitap; Dürretül Vaizin 2.C. S.977-979

[6] Münavî

[7] Mev’ize. Dürretül Vaizin. 2.C.S.980.981

[8] Sahihi Buhari

[9] Tuhaf’ul-Ukul,S. 23