|
|
 |
« : 16 Mart 2007, 17:28:56 » |
|
 |
|
 |
 |
Muhabbetullah nedir? İnsan, kime, ne ölçüde muhabbet edecektir?
Muhabbetullah, ALLAH-ü Teâlâ’nın kemâl ve cemâlini idrak ve takdir oranında kalpte oluşan ilâhî bir nurdur. Bu muhabbet ile insan ruhu, kederlerden ve hüzünlerden kurtulur. Safî neşe ve huzura kavuşur. İnsan ruhunu erdeme ulaştıran sebeplerin en sağlamı, ALLAH sevgisidir.
Cenâb-ı Hak, insanın kalbine sonsuz bir muhabbet kabiliyeti yerleştirmiştir. Bu sonsuz muhabbet, ancak zât ve sıfatlarıyla sonsuz kemâlde bulunan ALLAH içindir. Yâni, insana lütfedilen bu sevgi kabiliyeti ALLAH’ı sevmek içindir.
İnsan bir şeyi ya ondaki kemâl, yahut ondan aldığı lezzet ve gördüğü menfaat için sever. Meselâ, bir Müslüman peygamberleri, evliyaları, irfan ve fazilet sahibi zâtları, onlardaki “kemalât-olgunluk-erdem” için sever. Kendisine ihsan eden kimseleri, onlardan gördüğü lütuf ve ikramları için sever. Yediği yemek ve meyveleri ise lezzetleri için sever. İnsan, aklen ve vicdanen bilir ki, kemâllerini takdir ettiği, ihsanlarından memnun olduğu ve lezzet aldığı bütün bu varlıklar ALLAH’ındır. Hepsini O yaratmıştır. Bunlarda tecelli eden bütün kemâl, cemâl ve ihsanlar, hep Ondan gelmektedir.
Öyleyse, insan kendindeki bu nihayetsiz muhabbet kabiliyetini, evvela ve bizzat ALLAH’a verecek, diğer bütün muhabbete lâyık zâtları, nimetleri ve ihsanları da ALLAH için sevecektir. Bozulmamış her akıl ve vicdan, bu hakikati kabul eder.
Buna binâen, biz Müslümanlar, başta Peygamberimiz (asm.) olmak üzere, Dört Halifeyi, Âl-i Beyt’i, bütün sahabe-i kirâmı ALLAH nâmına, “ALLAH onları sevdiği ve sevmemizi istediği” için seviyoruz. Eğer bu zâtları, ALLAH için değil de, sırf kendi şahsiyetleri için sevsek, o zaman Hıristiyanların düştüğü tehlikeye biz de düşmüş oluruz. Zira, onlar Hz. İsa’yı (as.) ALLAH’ın bir Resulü, elçisi olarak ALLAH namına değil de, - hâşâ - ALLAH gibi seviyorlar. onu, ALLAH’a ortak koşmakla dinden çıkıyorlar.
Her Müslüman, şu konuyu dikkatle göz önüne almalıdır: Kur’ân-ı Kerim, insanların dünyevî ve uhrevî bütün durumlarına ölçü getirmiştir. Konuşmalarına, yiyip içmelerine, ticaretlerine ölçü koyduğu gibi, fikir ve his âlemlerine de ölçüler koymuştur.
Meselâ, konuşmaya ölçü getirmiştir: Müslüman yalan konuşamaz. Düşünce tarzına ölçü getirmiştir: İnsan Cenâbı Hakk’ın Zâtını, mahiyetini ve nasıl olduğunu düşünemez. Aynı şekilde ALLAH’ı sevmeye ve Ondan korkmaya da ölçü getirmiştir. ALLAH sevgisinin ölçüsü, “iyi amel işlemek”, ALLAH korkusunun ölçüsü ise, “takvâ” yâni günahlardan sakınmaktır.
Konumuzla ilgili olarak “sevgide ölçü” üzerinde biraz durmakta fayda görüyoruz.
Biz Müslümanlar sonsuz ve şartsız olarak ancak ALLAH’ı severiz. Sonra Peygamberimizi (asm.) severiz. Ama, onu (asm.) hâşâ ilah gibi değil, ALLAH’ın kulu ve Resulü olarak severiz. Ondaki bütün kemalâtın kendi zâtından değil, ALLAH’tan olduğuna iman ederiz. Onun, Cenâb-ı Hakk’ın isim ve sıfatlarının tecellisine en geniş bir ayna olduğunu bilir ve bu itibarla kendisini canımızdan, malımızdan ve akrabalarımızdan kısaca her şeyimizden daha çok severiz.
ALLAH ve Resulünden sonra diğer peygamberleri, sonra dört halifeyi, sonra diğer sahabeleri severiz. Sonra da derecelerine göre, bütün evliyaları ve müminleri severiz... Sonuç olarak, sevgimizde İslâmîyet’in koyduğu ölçülere dikkat ederiz.
ALLAH’ı sevmenin nasıl olacağına gelince, bu hususta Kur’ân-ı Kerim şu ölçüyü koymuştur:
“De ki: Eğer ALLAH’a muhabbetiniz varsa hemen bana uyun ki, ALLAH da sizleri sevsin ve suçlarınızı affetmekle örtsün. ALLAH Gafûr’dur, Rahîm’dir.”
(Âl-i İmrân Sûresi, 31 )
Yukarıdaki ayet-i kerimenin tefsirinde şöyle buyurulmaktadır:
“ALLAH’a (c.c.) imanınız varsa, elbette ALLAH’ı seveceksiniz. Madem ALLAH’ı seveceksiniz, ALLAH’ın sevdiği tarzı yapacaksınız. Ve o sevdiği tarz ise ALLAH’ın sevdiği zâta benzemelisiniz. O’na benzemek ise, O’na ittiba etmek (tâbi olmak)tır. Ne vakit O’na ittiba etseniz ALLAH da sizi sevecek. Zaten siz ALLAH’ı seversiniz; tâ ki, ALLAH da sizleri sevsin” (Lem’alar, 21)
Bu ayet-i kerime ve izahından anlaşıldığı gibi, ALLAH’ı sevmenin yolu, Peygamber Efendimize (asm.) uymaya çalışmaktır. Bir mümin, itikat, ahlâk ve ibadette Resulüllah’a benzemek ve O’nun getirdiği bütün hükümleri mümkün olduğu kadar uygulamakla ALLAH’ı sevmiş olur. Ashâb-ı kirâmın büyüklüğü, Resulüllah’a tâbi olmakta en ileri seviyede olmalarındadır. Bu vadide, Hz. Ali (ra.) ve Âl-i Beyt’in de çok özel bir yeri vardır. Öyleyse onları seven her mümin de, onlar gibi Peygamberimize (asm.) tâbi olmakla sorumludur. Sonuç olarak, Peygamberimiz (asm.) ALLAH’ın sevdiği, razı olduğu insan modelidir. Bir mümin O Rehber-i Ekmel’e benzediği ölçüde ALLAH’ı sevmiş ve Onun muhabbetini kazanmış olur.
Peygamberimize benzemek ise, fiilleri, sözleri, ahlakı ve davranışlarıyla Onun bütün Sünnet-i Seniyye’sine tâbi olmakla mümkün olur.
Buna göre, Sünnet-i Seniyye’ye tam uymak isteyen bir mümin, Resulüllah Efendimiz (asm.) gibi - farz, vacip, sünnet - bütün namazlarını kılacak, orucunu tutacak, zengin ise hacca gidecek ve zekât verecek, Kur’an’ı okuyacak, Onun sevdiklerini sevecek, sevmediklerini sevmeyecek. Onun ahlâkına mümkün olduğu kadar uymaya çalışacaktır.
Alaaddin Başar (Prof.Dr
|
|
 |
|
 |
|
