Gıybet Yalan ve Tartışma konularıyla ilgili hadisler

662. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Kul, önemsemeden ve farkına varmadan, Allahın hoÅŸnut olduÄŸu bir söz söyler, bu sebeple Allah onun derecesini yükseltir. Yine kul, dikkat etmeden, Allahın öfkesini gerektiren bir söz söyler de, Allah onu, o kelime nedeniyle cehenneme yuvarlar.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.

663. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“insan sabaha eriÅŸince, organları, dili susturup, şöyle derler: Hakkımızda Allahtan kork! Çünkü biz, seninle beraberiz, doÄŸru olursan biz de doÄŸru oluruz, eÄŸri olursan biz de eÄŸri oluruz.”
Ebû Saîd radıyallahu anh. Tirmizî.

664. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Kim bana iki bacağı arası ile iki dudağı arasını garanti ederse, ben de ona cenneti garanti ederim.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.

665. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“insanların kalbini çelmek için konuÅŸma sanatını öğrenen kimsenin, Allah ne farzını ve ne de nafilesini kabul eder.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

666. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“MeryemoÄŸlu isa, yolda bir domuza rastladı: “Haydi selâmet içinde geç!” dedi.
Kendisine, “Sen bunu domuza mı söylüyorsun?!” diye itiraz edilince:
“Ben dilimi, kötü söze alıştırmaktan korkuyorum,” diye cevap verdi.”
Yahya radıyallahu anh. Mâlik.

667. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“KiÅŸinin, insanlar bozuldu, dediÄŸini duyarsanız, anlayın ki, o ÅŸahıs en fazla bozulanların içindedir.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Müslim.

668. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“KiÅŸinin, kanıtsız ve dayanaksız söz söylemesi ne kötüdür.”
Ebû Kilâbe radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

669. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Her kim, müslüman kardeÅŸini bir günah yüzünden ayıplarsa, onu kendisi de iÅŸleyinceye kadar ölmez.”
Muaz radıyallahu anh. Tirmizî.

670. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Mümin, kusur bulucu, lânet edici, azgın ve hayasız olamaz.”
İbn Mesûd radıyallahu anh. Tirmizî.

671. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve selleme dediler ki:
“Müşriklere beddua et ve onları lânetle!”
Cevaben şöyle buyurdu:
“Ben, rahmet olarak gönderildim, lânetleyici olarak deÄŸil.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Müslim.

672. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem sordu:
“Gıybet nedir bilir misiniz?”
“Allah ve Resûlü bilir” dediler.
“Birinizin, kardeÅŸini hoÅŸlanmadığı ÅŸey ile anmasıdır.”
Bunun üzerine bir adam dedi ki:
“Ey Allahın Resûlü! Anlattıklarım ya o kardeÅŸimde bulunursa?”
“Anlattıkların o kardeÅŸinde bulunursa, onun gıybetini yapmış olursun. Anlattıkların onda yoksa, o zaman ona iftira etmiÅŸ olursun!” buyurdu.
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Tirmizî.

673. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Haksız yere müslümanın namus ve ÅŸahsiyetine sataÅŸmak, günahların en büyüğüdür.”
Saîd radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

674. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Bana bir kimse, sahabilerimin birinden bir ÅŸey ulaÅŸtırmasın! Zira ben, onların yanına, içim arınmış ve rahat olarak çıkmak istiyorum.”
İbn Mesûd radıyallahu anh. Tirmizî.

675. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, ahlâken insanların en güzeli idi. Benim, sütten yeni kesilmiş olan küçük bir kardeşim vardı. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem ona şöyle derdi:
“Ey Ebû Umeyr! Ne yaptı Nugeyr?” Nugeyr, çocuÄŸun kendisiyle oynadığı bir kuÅŸtu.
Çoğu kez, o evimizdeyken namaz vakti gelirdi. Üzerinde oturduğu şiltenin süpürülüp temizlenmesini ve üzerine su serpilmesini emrederdi. Sonra kalkar, namaza dururdu. Biz de onun arkasına saf olurduk ve bize namaz kıldırırdı.
Enes radıyallahu anh. Buhârî.

676. Bir kadın, Peygamber sallallahu aleyhi ve selleme gelip, şöyle dedi:
“Bizi bir deveye bindir!”
“Sizi devenin yavrusuna bindireyim,” buyurdu.
“Biz devenin yavrusunu ne yapalım!”
“Her deve bir baÅŸka devenin yavrusu deÄŸil mi?” buyurdu.
Enes radıyallahu anh. Tirmizî.

677. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, “Ey iki kulaklı!” diye hitap ederek bana ÅŸaka yaptı.
Enes radıyallahu anh. Tirmizî.

678. Dediler ki:
“Ey Allahın Resulü! Sen de ÅŸaka yapıyorsun.”
Şöyle buyurdu:
“Ben yine de doÄŸruyu söylerim.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Tirmizî.

679. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Ne ciddi, ne de ÅŸaka olarak, biriniz kardeÅŸinin malını almasın!”
İbn Sâib radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

680. Ensardan bir adam, konuştuğu zaman insanları güldürürdü. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, bir defasında onun bedenine çubukla vurmuştu.
Adam, “Ey Allahın Resûlü! Senden kısas hakkımı almama izin ver!” dedi.
“Buyur, o hakkını al!”
“Ancak, o zaman benim bedenim açıktı, seninki ise kapalı,” deyince, Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem, gömleÄŸini çıkardı.
Adam, onu hemen kucaklayıp, bedenini öptü ve “Zaten maksadım bu idi, ey Allahın Resûlü!” dedi.
Useyd radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

681. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Kim haksızken tartışmayı bırakırsa, cennetin kıyısında onun için bir köşk yapılır. Haklı olduÄŸu hâlde bırakırsa, cennetin ortasında onun için bir köşk yapılır. Kimin de ahlâkı güzel olursa, ona cennetin en üstünde köşk yapılır.”
Ebû Ümâme radıyallahu anh. Tirmizî.

682. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“KardeÅŸinle tartışma! Çünkü, konunun anlaşılmasını engeller ve belasından da emin olunmaz.
Ayrıca, tutamayacağın bir sözü de verme!”
İbn Abbas radıyallahu anh. Rezîn.

683. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“insanları güldürmek için yalan yanlış konuÅŸan kimsenin vay hâline!
İbn Hakîm radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

684. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Senin doÄŸru söylediÄŸine inanan bir adama yalan söylemen, en büyük hainliktir.”
Süfyan radıyallahu anh. Ebû Dâvud.

685. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“KiÅŸiye, yalan olarak, her duyduÄŸunu anlatması yeter!”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Müslim.

686. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Ahirzamanda yalancı deccaller olacaktır. Sizin ve babalarınızın duymadıkları hadîsleri size sunacaklar. Dikkat edin ve onlardan uzak durun da, sizi ÅŸaşırtıp saptırmasınlar.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Müslim.

687. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“DoÄŸruluk iyiliÄŸe götürür, iyilik cennete iletir. KiÅŸi doÄŸrulukta devam eder durur, sonunda, Allah katında “doÄŸrucu” olarak yazılır.
Yalan, azıp sapmaya iletir, azıp sapma ise, ateÅŸe götürür. KiÅŸi yalan söylemekte devam eder, sonunda, Allah katında “yalancı” olarak yazılır.”
İbn Mesûd radıyallahu anh. Buhârî.

688. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“KuÅŸkulandığını at, kuÅŸkulanmadığına bak! DoÄŸruluk kalbinin yatıştığında, yalan ise kuÅŸku duyduÄŸundadır.”
Ebûl Havra radıyallahu anh. Tirmizî.

689. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin yanında, bir adam bir adamı övdü. Bunun üzerine şöyle buyurdu:
“Onun boynunu vurdun, arkadaşının boynunu vurdun! içinizden birinizin, mutlaka birisini övmesi gerekiyorsa, şöyle desin: Allah bilir ama şöyle şöyle olduÄŸunu sanıyorum. Zira, Allaha karşı kimse temize çıkartılmaz. O kiÅŸi hakkında bildikleri varsa, onu şöyle şöyle sanıyorum, desin.”
Ebû Bekre radıyallahu anh. Buhârî.

690. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Bir adam bir adama günahkâr, ya da kâfir derse, o özellik de onda bulunmazsa, bu söz kendisine döner.”
Ebû Zer radıyallahu anh. Buhârî.

691. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Ölülere sövmeyin! Zira onlar, zaten ettiklerini bulmuÅŸlardır.”
Aişe radıyallahu anha. Buhârî

692. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Ölülere sövmeyin, bu sebeple dirilere eziyet etmiÅŸ olursunuz.”
Mugîre radıyallahu anh. Tirmizî.

693. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Ölülerinizin iyiliklerini söyleyin, kötülüklerini söylemekten uzak durun!”
İbn Ömer radıyallahu anh. Tirmizî.

694. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Allahım! Senden mutlaka yerine getirmeni umduÄŸum bir söz alıyorum: Ben bir insanım. Kime bir eziyet etmiÅŸsem, sövmüşsem, lânet etmiÅŸsem, vurmuÅŸsam, bunları, onun için, kıyamet gününde, sana yaklaÅŸtıracak bir rahmet ve o kiÅŸinin sevabında bir artış nedeni eyle!”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.