Adımlarıyla yangın çıkartan gencin, kömürden pencerelerinin önünden ne zaman geçeceğini merak ediyor Mekkeli kızlar. Asaletin, ince hattıyla resmettiği yüzünü ne zaman çerçeveleyeceğini sokaklarının. Kokusunu taşıyan rüzgârın bölüşülemediği pazarlarda fiyatlar yükselip duruyor hep. Hep alışverişe gitmeye hazırlanıyor Mus’ab. Hep alışverişten dönüyor. Sahip olduklarıyla sahip olmadıklarını satın alıyor hep. Üzerine titreyen zengin bir anne babaya sahip olmak, sahip olduğu şeyleri çoğaltıyor: Kervancılar en iyi kumaşlarını, en güzel kokularını, en nadir yemişlerini onun için taşıyorlar. Hadremut, onun ayaklarına bir çift ayakkabı yapabilmek için onlarca ceylanı çölden koparmaya hazır. Mus’ab’a yalnız ailesi değil kader de cömertliğini esirgemiyor: Güzel bir yüz, biçimli bir beden, gür ve kıvırcık saçlar, zekâ, akıl, hitabet ve bu harikulade harmanı koruyan soyluluk… Aklı, taşlara tanrı rolü verilmesini yadırgıyor. Taşlar yerli yerine oturunca da bir boşluk çıkıyor ortaya; neyle dolduracağını bilmediği. “Görün bana hakikat!”dese de her gün, hakikat komutla ortaya çıkmıyor. O günlerde “arayanlar”ın yolu ise mutlaka Erkam’ın Evi’ne çıkıyor. Zira Mekke’nin bu esrarengiz evi bir mücevher mahfazası gibi saklıyor hakikati.

Devamını oku from "Musab Adımlarıyla Yangın çıkartan Gencti O"

Yasir ailesi: İşkenceyi tattılar “Sabredin Ey Yasir ailesi size vaat edilen cennettir.”

 Enes İbn-u Nadr: Uhud gazvesinde lime lime doğranmasaydı, “ Eğer ALLAH’a yemin edersem, mutlaka onu yerine getiririm” şerefine, onuruna nail olabilir miydi? Evet böyle olmasaydı yüzü gülmez ve yemin günü istediği gerçekleşmez ve VALLAHi! Ne ön dişleri kırılır ne de vücudu paramparça edilirdi. ölü olduğu halde- cesedinde seksen küsür darbe izi bulunmuş, cesedi paramparça edilmişti. Öyle ki onu kız kardeşi dışında hiç bir kimse tanıyamamıştı. Kız kardeşi parmağının ucundan tanımıştı.

Abdullah İbn-u Cahş şöyle dua etmişti: “ALLAHım! Beni, iyi ok atabilen, iyi harp yapabilen, aşırı öfkelenen bir kişi ile karşılaştır. Senin uğrunda onunla savaşayım, oda benimle savaşsın. Sonra beni yakalayıp burnumu, kulağımı kessin. Yarın seninle karşılaştığım zaman sen bana: “Ya Abdullah! Ne için kulağın, burnun kesildi?” Diyesin. Ben de sana: “Senin için ve Resûl’ün için” diyeyim. Bunun üzerine ALLAH “doğru söyledin” der

Bilâl İbn-u Rebâh’a işkence yaparlarken Bilâl İbn-u Rebâh’a uğramıştı. Bilâl defalarca, defaâtla -Dağ gibi sebatında-: “Bir, bir” diye haykırıyordu.

Ebu Talha: Yine Enes (ra)’dan şöyle dediği rivâyet olunmuştur:

Devamını oku from "ÖRNEK ŞAHSİYETLER"