748. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Benden önceki peygamberlerle ben ÅŸuna benzeriz: Bir adam göz kamaÅŸtırıcı güzel bir bina yapmıştır. Ancak duvarların bir köşesinde bir tuÄŸlalık gedik bırakmıştır. insanlar, evin etrafını dolaşıp, evi beÄŸenmiÅŸ ve şöyle demiÅŸlerdir: “Åžu tuÄŸla da ÅŸu açık olan yere konsa çok iyi olur.” iÅŸte ben, o tuÄŸlayım. Peygamberlerin de sonuncusuyum.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.
749. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Peygamberler, kabirlerinde diridirler, namaz kılarlar.”
Enes radıyallahu anh. Bezzâr.
750. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Hızıra, yeÅŸillik anlamında “Hızır” denilmesinin sebebi ÅŸudur: O, otsuz, kuru bir yerde oturdu. O otsuz yer, Hızırın arkasından hemen yeÅŸilleniverdi.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.
751. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“ibrahimi de gördüm, soyundan, ona en çok benzeyen benim.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.
752. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Mûsa, uzun boylu sanki Åženua erkeklerini andıran bir kiÅŸi idi.”
İbn Abbas radıyallahu anh. Buhârî.
753. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“isa ile benim aramda hiçbir peygamber yoktur. O, şüphesiz inecektir. Onu gördüğünüz zaman tanıyın! O, orta boylu, beyaza çalar kırmızı tenlidir. Sarıya boyalı iki elbise içinde olacak. YaÄŸmur yaÄŸmasa da saçından su damlayacak. insanlarla, islâm için savaÅŸacak. Mesihüddeccali öldürecek, sonra yeryüzünde tam kırk sene kalacak. Sonra ölecek ve namazını müslümanlar kılacaklar.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.
754. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“ibrahim, Allahın dostudur. Mûsa, Allahın kendisiyle konuÅŸtuÄŸudur. isa, Allahın kelimesi ve ruhudur. Ademi de, Allah seçmiÅŸtir. Bunlar doÄŸru.
Ben ise, Allahın sevgilisiyim. Ama bununla övünmüyorum. Kıyamet gününde hamd sancağını ben taşıyacağım, yine övünme yok.
Kıyamet gününde ilk şefaat edecek olan, benim. Bu yetki ilk kez bana verilecektir, ama yine övünme yok.
Cennet kapısının halkasını ilk kımıldatacak olan, benim. Allah bana, cennet kapısını açıp, ilk defa beni ve benimle birlikte müminlerin fakirlerini oraya koyacaktır. Buna rağmen yine övünme yok.
İbn Abbas radıyallahu anh. Tirmizî.
755. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Ben, insanların asır asır geçen en güzel asırlarından birinde gönderildim. ÇaÄŸlar çaÄŸları kovaladı, sonunda, benim içinde bulunduÄŸum asır geldi.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.
756. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Allah, bizden öncekilere Cuma gününü nasip etmedi. Cumartesi yahudilerin günü, pazar ise hıristiyanların günü oldu. Allah, bizi dünyaya getirip, bize Cumâ gününü lütfetti. Böylece cumâ, cumartesi ve pazar ibadet günleri oldu.
iÅŸte, kıyamet gününde de, tıpkı bu günler gibi, onlar bizden sonra gelecekler. Böylece, dünyada geliÅŸ sırası bakımından biz sonuncu olduk, ancak kıyamet gününde biz ilk olacağız ve hesabımız diÄŸer yaratılanlardan önce görülecektir.”
Ebû Hureyre radıyallahu anh. Buhârî.
757. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Bana beÅŸ ÅŸey verildi ki, benden önce onlar hiç kimseye verilmemiÅŸtir.
Bütün peygamberler sadece kendi toplumlarına gönderildi, ben ise, kırmızı siyah bütün toplumlara gönderildim.
Benden önce, savaşta elde edilen mallar kimseye helâl olmadı, bana ise helâl kılındı.
Yeryüzü bana tertemiz kılındı ve mescid yapıldı. Namaz vakti nerede gelirse, kişi orada namaz kılabilir.
Bir aylık uzaklıktaki düşmanın kalbine korku verilmekle bana yardım edildi.
Bana, ÅŸefaat etme yetkisi verildi.”
Câbir radıyallahu anh. Buhârî.
758. Dedim: “Ey Allahın Resûlü! Ben seni medhetmek istiyorum.”
Şöyle buyurdu:
“Haydi öyleyse, Allah aÄŸzına saÄŸlık ihsan etsin!”
Bunun üzerine şu şiiri inşâd ettim:
“Önce gölgelerde ve yaprağın sallandığı yerdeydin.
Sonra beldelere düşüp indin,
Orada sen ne bir beşer, ne bir çiğnem et
Ne de bir kan pıhtısı idin.
Belki gemiye binen bir nutfeydin.
Ehli boÄŸulurken,
Sen bir kartalın kanadına tutunmuştun.
Alem asırdan asıra taşınıp dururken,
Sen de belden bele intikal etmiÅŸtin.
Göz kamaştırıcı evindi,
Yükseklerden gelme görkemli ailen.
Doğduğunda yeryüzü aydınlandı,
Nurunla ufuklar nurlandı.
Biz o ışıkta, o nurda ve o dosdoğru yolda,
Adeta yanıp tutuÅŸuyorduk.”
Abbas radıyallahu anh. Taberânî.
759. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Benim beÅŸ ismim vardır. Ben Muhammedim. Ben Ahmedim. Ben, Allahın benimle küfrü mahvettiÄŸi Mâhiyim. Ben, insanların ayağı üzerinde haÅŸronularak toplanacağı Hâşirim. Ben, kendinden sonra hiçbir peygamber gelmeyecek olan Akîbim…”
Cübeyr radıyallahu anh. Buhârî.
760. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Kıyamet gününde, ben, peygamberlerin lideri, hatipleri ve ÅŸefaat sahipleri olacağım, fakat övünme yok.”
Ubeyy radıyallahu anh. Tirmizî.
761. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, sütannesinin yanında kalan bir çocuktu. Arkadaşlarıyla oynarken Cebrail geldi. Onu yatırdı, göğsünü yardı ve içinden bir kan pıhtısı çıkardı.
“iÅŸte bu, ÅŸeytanın sendeki nasibidir,” dedi.
Sonra onu, altın bir leğende, zemzem suyu ile yıkadı, kapattı. Sonra da onu kendi yerine koydu.
Çocuklar, koÅŸarak sütannesine gittiler ve “Muhammed öldürüldü!” dediler. Hep birlikte yanına vardılar. Renginin solmuÅŸ olduÄŸunu gördüler.
Enes dedi: “Ben, göğsündeki o yara izini hep görürdüm.”
Enes radıyallahu anh. Müslim.
762. Vahyin ilk başlangıcı doğru rüyalar şeklinde oldu. Gördüğü her rüya, sabah aydınlığı gibi çıkardı. Sonra, yalnız başına kalmaktan hoşlanır oldu. Hira mağarasında inzivaya çekildi. Orada, ailesine dönmeksizin, birkaç gece tek başına kalıp, ibadet ederdi. Sonra Hatîceye dönerdi, evinde de tıpkı Hira mağarasında olduğu gibi, ibadet yapardı.
Derken, Hira maÄŸarasındayken, ona vahiy geldi. Melek gelip, ona “Oku!” dedi.
Cevabı ÅŸu oldu: “Ben okuma bilmem.”
O, bundan sonrasını şöyle anlattı:
“Beni tutup kucakladı, takâtim kesilinceye kadar sıktı, sonra bıraktı ve şöyle dedi: “Haydi oku!”
Ben yine: “Ben okuma bilmem,” dedim.
ikinci kez aldı, beni, gücüm kesilinceye kadar sıktı ve bıraktı. “Haydi oku!” dedi.
Ben yine: “Ben okuma bilmem,” dedim.
Üçüncü kez beni aldı, takâtim kesilinceye kadar sıktı, sonra bırakıp, “ikra bismi Rabbikellezi halâk. Halâkel insane min alâk. ikra ve Rabbukel ekramüllezi alleme bil kalemi ma lem yâlem’e kadar oku!” dedi.”
Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem, bu vahyi alıp, kalbi korku dolu bir hâlde Hatîceye geldi ve “Örtün beni, örtün beni!” dedi. Onu hemen örttüler.
Aradan çok geçmeden korkusu ve heyecanı dindi. Olanları Hatîceye anlattı ve dedi ki:
“Başıma bir ÅŸey geleceÄŸinden korktum.”
Hatîce şöyle dedi:
“Hayır, korkma! Aksine, sevin! Müjde sana! Allah seni asla utandırmaz. Çünkü sen, akrabayı ziyaret edersin, sözü doÄŸru söylersin, hiç yalanın yoktur. Zayıflara yardım eder, fakire kazandırırsın, misafir ağırlarsın. Hak yolunda, meydana gelen olaylar karşısında insanlara yardım edersin.”
Sonra onu alıp, amcasının oğlu Varakaya iletti. Varaka, hıristiyandı. ibranice yazardı, incilden Allahın dilediği kadar arapça yazmıştı. ihtiyardı, üstelik gözleri de görmüyordu.
Hatîce ona dedi ki:
“Ey Amcazadem! KardeÅŸinin oÄŸlunu dinle!”
Varaka dedi ki:
“Ey kardeÅŸimin oÄŸlu! Ne görüyorsun, söyle bakalım!”
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, yaşadıklarını ve gördüklerini bir bir anlattı.
Varaka şöyle dedi:
“O, Allahın Mûsaya gönderdiÄŸi meleÄŸin ta kendisidir. Ah toplumun seni süreceÄŸi zaman saÄŸ olsaydım, baÅŸka bir ÅŸey istemezdim!”
“Toplumum beni sürecek mi?” diye sorunca, şöyle dedi:
“Senin getirdiÄŸin gibi bir kitapla gelen hiçbir peygamber yoktur ki, kendisine düşmanlık edilmesin. Senin o gününe yetiÅŸirsem, mutlaka sana destek verip, yardım ederim.”
Çok geçmeden Varaka vefat etti.
Ayetlerin inmesi ise, bir süre kesildi.
Aişe radıyallahu anha. Buhârî.
763. Vahye ara verildi, epey zaman âyet gelmedi. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bu duruma pek üzüldü. Kendini atmak için defalarca dağların doruklarına tırmandı, fakat her seferinde Cebrail ona görünüp, şöyle diyerek onu uyardı:
“Ey Muhammed! Sen gerçek bir peygambersin!”
Ondan sonra içi biraz yatışıp, rahatlardı. Yine vahye böyle ara verilince, o maksatla dağın zirvesine çıkardı, fakat Cebrail yine kendisine görünüp, aynı uyarıda bulunurdu.
Aişe radıyallahu anha. Buhârî.
764. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
“Vahiy, bazen bir çıngırak sesini andıran bir ses gibi gelir ki, bana en zor gelen ÅŸekli budur. Söylediklerini kavrayınca, melek benden ayrılır. Bazen de, melek bana insan sûretine bürünerek görünür, benimle konuÅŸur, söylediÄŸini hemen kavrarım.”
Aişe radıyallahu anha. Buhârî.
765. Peygamber sallallahu aleyhi ve selleme vahiy geldiği zaman, yüzünün yanında arı uğultusu gibi bir ses duyulurdu.
Ömer radıyallahu anh. Tirmizî.
766. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, vahiy geldiği zaman sıkılır ve yüzü kül gibi olurdu.
Ubâde radıyallahu anh. Müslim.
767. Mekkeliler, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemden, kendilerine mûcize göstermesini istediler. O da onlara, ayın ikiye bölünüşünü gösterdi.
Enes radıyallahu anh. Buhârî.
768. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, kırk yaşındayken kendisine vahiy geldi. Onüç yıl Mekkede kaldı. Sonra ona, Medineye hicret etmesi emredildi. Orada da on yıl kaldı.
İbn Abbas radıyallahu anh. Buhârî.
